May Tubig Na!

Sa wakas, may tubig na! Dalawang araw na parang dalawampu. Pasado alas siete ng umaga at mahilo-hilo na ako sa antok nung dumating. Bakit naman ako nagpuyat sa pag-aantay, aber? Pinanood ko kasi ang Book 3 ng Avatar: The Last Airbender. Hindi ko matigilan, paano ba natalo ni Aang ang Fire Lord? Nalaman ko naman kaya lang, heto't naduduling na ako sa pagta-type.

Kagabi, kumain na lang kami sa labas para iwas luto at iwas hugas. Bago kami lumabas, sinabi ko kay Wilson na magdasal at baka kung sya ay magkatotoo... alam ko kasi he has a pure heart. Walang tinatanim na sama ng loob. Akalain mo, nung pauwi na kami eh bumuhos ang ulan. Dininig nga ang prayers nya, kaso hindi nya siguro sinabi na sa gripo palabasin ang tubig, hindi sa langit. Hehehe.

Well, all's well that ends well. May tubig na. Nalinis ko na ang mga dapat linisin. Nakaligo na rin ng maayos, except si Wilson... tsaka na muna sya. Antok na talaga ako.

Wala Pa Ring Tubig!!!

Eto. Sinisipag ako ngayon. Sinisipag magreklamo.

Wala pa ring supply ng tubig dito sa Makati. Sabi sa isang Manila Times na nabasa ko kanina, Feb 8 at 12:01p.m. marerestore na ang supply ng tubig. Eh di ba, tanghali dapat yun. Dahil hindi ko rin matawagan ang mga hotlines ng Maynilad, naghanap ulit ako ng update sa internet at may nagsabing 12:00 midnight daw. Ayun, gabi pala hindi tanghali. Mali yung una kong nabasa na sabing 12:01p.m., baka ang ibig nilang sabihin eh a.m.

Pero kahit na, alas tres pasado na ng madaling araw ngayon, Pebrero-nueve na po, wala parin ni isang patak ng tubig sa mga gripo. Naiinip na ko kaya ilang beses kong binabalikan tong computer kung may update na. Nakakainis! Ang website ng Maynilad, may update nga sa water interruptions. Meron dito, Emergency repair at LMTP 1 completed; water supply to affected areas normalizes(As of 3:00 p.m.) wala namang sinabi kong anong petsa nagpapatungkol yan! At alas tres, siguradong hindi eto tungkol sa crisis sa lugar namin dahil lampas lampas na ng alas tres, ng alas dose, ng Pebrero 8!

Ang hirap ng walang tubig! Gusto ko ng linisin ang banyo! Gusto kong hugasan ang mga pinggan! Higit sa lahat, gusto ko ng maligo. Huhuhu, iisang timba na lang ang natitira eh may pasok pa mamaya. Pati ang aso naming si Wilson, kelangan na rin ng ligo. Kelan ba talaga to maaayos?

TUBIG!!!!

Sinungaling! Sinungaling! Yan ang gusto kong isigaw! Sabi, alas dose ng tanghali magkakatubig na kami, hanggang ngayon wala pa rin. Kahapon pa 'to nagsimula, mabuti na lang nakapag ipon pa kami ng tubig na ngayon ay malapit ng maubos. Di na nga ako naghugas muna ng mga pinagkainan para lang hindi na tuluyang matuyuan ang mga balde namin.

Haaayyyy.... isa 'to sa mga ayaw kong nangyayari. Kundi brownout, ay kawalan ng H2O. Tinignan ko ang website ng Maynilad pero wala akong makitang advisory tungkol sa status dito. Nabasa ko lang sa ibang news websites na lampas na sa itinakdang oras ng dapat sanay pagdaloy ulit ng tubig sa mga tubo sa Makati.

Kung ano man yang inaayos, sana matapos na. Gusto ko ng maligo!

P.S. >>> Naghilamos at nagsipilyo po ako kanina.

Taglamig

Ang ginaw ngayon, no? Nung isang araw, tanghaling tapat, binuksan ko ang bintana para masinagan man lang ng kaunting araw ang sala namin, pero malamig na simoy ng hangin ang panggulat na pumasok. Tanghaling tapat... very unusual. Parang pasko... mas malamig pa nga kesa noong pasko. Sabi ng isa kong kaopisina, "sa panahong 'to, ang pagligo ay isa nang pagsubok!". True! Gabi pa naman ang trabaho namin at kung dati-rati ay pagkabangon pa lang, diretcho na sa banyo sabay bukas ng shower para magising, ngayon hindi na pwedeng gawin at baka himatayin ka sa biglang lamig. Nagmumuni-muni pa ako bago bumangon, ninanamnam ang init ng dalawang patong na kumot... at kung minsan naiisip, baka naman pwede ng magsick-leave hehehe. Anyways, hindi pa bumabagsak ang niyebe dito sa Pilipinas kaya ayos pa.

Akala ko noon, ang sarap siguro pag may snow. Pero wag ka, perwisyo din pala. Magandang tignan, very nostalgic ang dating.... makakanta ko na very appropriately ang White Christmas at ang una kong gagawin ay humiga sa daan at magform ng snow angel, sabay kuha ng picture para sa facebook, flickr, and of course ang blog :) . Saya siguro nun. Pero naman pag nalusaw yan, ang lamig at ang dulas ng daan. Kung makapal, para kang nag aararo sa maputik na bukid. Well, before you begin to even conclude a first hand experience, hindi po. Kwento yan ng asawa ko na minsang napadpad sa isang bansang dinadapuan ng snow. Tsaka mga napapanood lang yan sa TV.

And so, gusto ko pa ring maranasan ang snow kahit madulas at malamig, wag lang dito sa pinas dahil alam kong madaming mamamatay pag nangyari yon. Sa riles pa lang, kalahati na ata ng Manila population ang mauubos. Dadayuhin ko na lang ang snowland one of these days. Naks. Wala namang bayad ang mangarap eh, pagbigyan.

Biglang Sakit

Bigla na lang sumakit ang puson ko.

Alas dos na ng madaling araw, lunchbreak na! Ang wierd ba? Normal lang yan kung pang gabi ang trabaho mo. Nagkayayan nang sumugod sa pantry bago pa kami maunahan ng ibang mga nagugutom ding kaopisina Bitbit ang mga baon, naglalakad habang nagdadaldalan. Ayan, unti unti ko ng nararamdaman, may kaunting kirot sa kaliwang bahagi ng puson ko. Hmmmm bakit kaya, wala naman akong UTI. Di naman gaanong masakit, ok lang. Pero habang ngpapainit ng pagkain sa very busy naming microwave, grumagrabe na. Pagkatapos kong isalang ang baon ko ay gusto ko na lang umupo. Hay ang sakit!

Pero kahit na, kakain pa rin ako. Ang sarap ng kwentuhan ng mga kasama ko. Ang saya nila. Ang ingay. Di ako makasabat. Malapit na ata akong mamilipit pero sabay nguya parin. Syet, di ko na kaya, pack up na ako. May baon pa naman akong chichirya, sabi ng mga mapagmalasakit kong teammates, wag ko na daw kainin at bawal yun. Sila na lang ang kakain para sakin. Ang sweet talaga, at may pabaon pang "ingat ka" habang papalabas ako ng pinto.

Toothbrush muna bago bumaba sa clinic. Malay mo, kung ano ano ang ilalagay sa bibig para icheck ang temperature, at kung ano ang kinain ko. Dyahe naman kung may mga tinga pa ako. Pero di ko na rin natapos ang pagtotoothbrush... ilang kiskis lang sa ngipin at nagmumog na ako... hihimatayin na ata talaga ako. Ang hirap maglakad.

Makaupo na nga muna. Tinawag ko ang isa ko pang teammate na adik magtrabaho, ayaw pang kumain. Pakisamahan naman ako mamaya sa clinic, baka matumba na ako sa labas. Ang bait naman pumayag, tumawag muna sya sa clinic... etong nurse namin, mas mabait pa. Mag aakyat daw ng wheelchair para sunduin ako. Awwww... ayaw kong magwheelchair, eto't bababa na!

Hayyyy ewan kung anong tumama sa akin at ganun na lang kasakit. Ngayon tuloy, kelangan ko na naman dumalaw sa doctor, kundi lagi na lang akong imomonitor ng clinic namin kung ano na status ng sakit ko. Sabagay, tama rin para malaman kung ano talaga to.

Sige, sa weekend, mgpapacheck up ako.

Aso Ko To!

Ako'y may alaga,
Asong mataba,
Mahal nya ako,
Mahal ko din sya,

D ko na matandaan ang kasunod... pero eto si Wilson, my lovable, huggable maltese. Cute, di ba?



Katapat ng cuteness na yan ay ang araw araw na pag susuklay, periodic haircuts and visits to the vet. Maliban dyan, hindi naman sya magatos... hindi nanghihingi ng dagdag allowance. In fact, walk in the park (or rather, MOA) lang ang pinaka luho nya. Konti din syang kumain. Dog food lang... yup dog food lang na may halong favorite ulam. Chicken, Egg and Potato, Bulalo... tatlo lang naman.

Isa na sya sa pinakamabait na asong naalagaan ko. Tahimik. Ang weakness lang nya - FOOD. Kahit ano pa yan, manghihingi't manghihingi kahit di naman type kainin. Pag hindi mo pinansin, nagiging bungangero, walang pakialam sa oras kahit tulog na ang mga kapitbahay. During the day, madalas ding tulog at kahit hindi nya pa kayang sabihin, alam kong gusto nya may aircon. Mabuti na lang ngayon, malamig kaya ok na sya sa electric fan.

Akala ng iba, mahirap magtrain ng dog. Di lang nila alam, mas mahirap mag train ng amo. Ang hindi pagsawang paglinis ng mga kalat nya. Pagpapaligo. Pagpapakain. Pakikipaglaro pag bored na sya. Paglalakad sa park.

Sa awa ng Dyos, ngayon ay na-train na ako ni Wilson. Ok na sya sa akin. hehehe.

English Break

Kanina lang napag usapan namin ng mga kaopisina ko, ang hirap itranslate sa english ang filipino jokes. Hindi ka matatawa kasi hindi swak ang punchlines. Oo nga naman. Ikaw lang ang magmumukhang katawatawa kung di nagets ang joke mo. Tsaka naalala ko dati nung may english hours pa kami, at lunch break lang pwedeng magsalita ng filipino, ang tahimik lahat ng mga tao, panay sa IM lang nag uusap. Lunch break lang nabubuhayan at pinagkakasya ang isang oras para magdaldalan.

Nakakapagod mag english, lalo na sa katulad kong di naman lumaking nag eenglish. Kaya eto, break muna ako at gumawa ng Tag-lish na blog.